«معاد» از ماده «عود» به معني برگشتن است، چون روح دوباره به بدن برگردانيده مي‌شود. معاد از اول دين مقدس اسلام و اعتقاد به ان واجب است که هر کس دوباره پس از مرگ زنده مي‌شودو به جزاي عقيده و عملش مي‌رسد. مسأله معاد که ابتدايش مرگ و قبر و بعد برزخ و سپس قيامت کبري و پايانش بهشت يا جهنم است، با حواس ظاهري درک نمي شود. هر چند اصل معاد به دليل عقل ثابت است به تفضيلي که ذکر مي‌شود. ليکن محال لست کسي به تنهائي درک کند که بعد از مرگ چه خبر است؟ غير از وحي راه ديگري ندارد، زيرا هر کس در هر عالم و مقامي است ادراکش از حدود آن عالم تجاوز نخواهد کرد، مثلاً طفلي که در عالم رحم است، محال است چگونگي و بزرگي عالم بيرون رحم را بفهمد و محال است بي پاياني فضا و موجودات آن را دريابد.

همچنين کسي که در عالم ملک و اسير ماده و طبيعت است چگونه مي‌شود عالم ملکوت را بفهمد که درباطن عالم ملک است و جايگاهش پس از خلاصي از اين عالم مي باشد و خلاصه خصوصيات عوالم پس از مرگ نسبت به کسي که در عالم دنيا است غيب است و براي شناختن آن جز تصديق آنچه را که حضرت آفريدگار خبر داده راهي نيست.

بنابراين اگر کسي بگويد از عقل ما دور است که پس از مرگ فلان طور شود، اصلاً حرفش مورد قبول نيست چون خصوصيات آن ربطي به عقل ندارد وجميع عقلا پشت به پشت هم بزنند از جزئيات جريانات عالم ديگر خبري نخواهند داشت. چيزي که هست آنچه را که حضرت محمد (ص) فرمودند: ما هم تصديق مي نمائيم، زيرا آن بزرگواران معصوم نزول وحي حضرت آفريدگارند.